Deli gibiyim son günlerde.. hüzünlü.. sinirli.. yer yer yıkıp dökmek istiyorum düzenli gördüğüm her şeyi.. ya da düzenli bir hale getirene kadar obsesifliğin doruklarına geziniyorum hayatımı. Allak bullak olmuş ülke gündeminin içinde kayıp bir halde yaşamaya çalışıyorum. Şansa yaşıyoruz bu ülkede şu an.. öylesine öldürülüyoruz aslında biz nefes alanlar. Nasıl yaşamak denirse buna.
Neyi nereye koyacağını bilmez gibi elim ayağıma dolaşıyor her okuduğum haber sonrası. Artık savaş çığırtkanlarının seslerine tahammülüm yok. Yok olsunlar istiyorum ama kötüler hep var olacaktır. Bir gitse beteri geliyor hep çünkü.. yaşadık, yaşıyoruz, yaşayacağız…
Keşke şiirler söyleyebilsek yine.. güzel günler göreceğiz, güneşli günler diye söze başlayarak.. ama yok.. tıkanıyor boğazımın orta yerinde ümit cümleleri de.. her gün ölüyoruz…
Ruh halim sanırım her birimiz gibi… ama hala anlamadığım şeyler var… insanlar ölüyor ve hala kimin öldüğüne göre hesap kitap yapabilen beyinler var aramızda. Mantığım almıyor. Alamıyor…
Birinin ölümüne sevinmek nasıl bir his olabilir? Nasıl insani olabilir? Ölüme stratejik nasıl yaklaşılabilir.. bu film değil gerçek.. ve şu an tam da bu vahşetin içinde yaşıyoruz.
Sözler yok.. sözler ölü bugünlerde..
Kafama esenler... 