kahve falı :)

Elimde orta şekerli bir kahvenin fala çevrilmiş hali… aynı hayatım gibi karmakarışık… içinde bol mücadele, çaba, koşturmaca, insan, heyecan, kavga, mutluluk, üzüntü, yer yer keyif, bazen uğrayan huzur, tedirginliklerin ayyuka çıktığında oluşan kaos, bunalım, bol muziplik, nefes, hayat… herşey mevcut işte insana dair…

yorgunluk belirtileri gösterdiğinde bir yerlere gitmek isteyen ve gittiğinde gülümseyen ruh… evet o benim.. ama bu ruh düşüncelerle tıkanıp kaldığında hiç bir yere de gitmek istemeyen kendi derdini deşip makine gibi kendini yenileyendir aynı zamanda… işte orda.. bu aralar isyan halinde…. Mücadelesi bitmiyor bir türlü.. yine bir şeyler için didiniyor… dingin bir liman arar gibi deli dalgaları… bak işte biraz zaman geçmesi lazım… sabır ve çaba yine ön planda burada… sonunun güzel olması için sabırla beklerken endişelerinle zamanın içinde kendini kaybetmemen de gerek.. yoksa muamma olursun… kafandaki soru işaretlerini bir bir gidermelisin…

bir sürü kalabalıklar var… elinde biriktirdiğin bir sürü iş… geçmek için çok engel… gereksiz insanları bazen kafaya çok takıyorsun.. bu sebeple onlara hayatının bir saniyesini almamaları gerekirken saatler veriyorsun.. bir süre sonra bunu anlayıp yürüyüp gideceksin. çünkü zaman en kıymetli hazinen. onu doğru insanlara harcamalısın. yakında, uzakta seni seven dostların var. bazen sen unutsan da bu durumu, onlar sana kendilerini gösterdiğinde aklın hep başına geliyor. arkandan konuşan insanlar yok mu? var elbette.. ama sesler o kadar cılız ki.. sen duymak istemedikçe hayatını etkilemeyecektir. yani yine senin elinde.

yollar var yine bir sürü. yerinde duramıyorsun evet anladık. çünkü durdukça sıkılan bir bünyen var. her falda yol çıkar mı? bir değil, iki değil, beş değil! çok… hepsi olmayacak elbette ama gitmek lazım, görmek lazım, gülmek, gülümsemek, farklı yerleri yaşamak lazım.. belki bu sebeple burada bu yollar… belki fiziksel de değil kimisi, istek… ama bir kaçı olmalı illaki çünkü yollar güzeldir, gidilesidir…

Kahvenin telveleri çiçek açmış hayat mücadelenin ortasında… güneş mi doğardı haneye, ay mı? neyse farketmez aydınlık bu yollar işte sonuçta… 3 vakte kadar gidiyoruz.. huzurlu, dingin denizlerin; güneşli, aydınlık limanlarına…

1 yorum

  1. otobiyografi insanın kendisiyle konuşmasını paylaşmasıdır..kahve falı gördüklerini yaşadıklarını sesli olarak düşünürken anlatısını öyküleştirmesi olarak görebiliriz

    Beğen

Yorum bırakın