an ve ilham..

Bir düşünceyle başlıyordu herşey… Dağınık düşünceleri anlamlı bir bütün yapma isteği… Kaybolmadan bir arada tutmak… Yaşamak ve yazmak…

Yazma istediğinin olması sadece başlangıçtı… devamında aklına gelip cümle olmaya yetemeyen kelimelerin karışıklığıyla darmadağın oluyordu.. bir an bulmalıydı. hepsi orda bir yerdeydi. aklının ucunda…

bekledi…

bekledi…

Uzunca bir yürüyüşe çıktı… Sahile kadar takip etti yolu… Karadenizin çığlıkları içinde cümlelerini duyabilecek gibi yaklaştı dalgaların en dibine kadar… Gözlerini kapadı…

Denizin sesiydi gözlerini kapadığında ilham veren, rahatlatan ve düşündüren. işte her bir kelime hizaya geliyordu.. Serin bir rüzgar.. aklında uçan her kelimeyi dalgalarla yerleştiriyordu cümlelerin içine…

Kaybetmemeliydi bu anı…

An dediğin geçerdi ve yakalayamazdı bir daha…

birden geç kalmış gibi yazmaya başladı.. delice bir hız.. sürekli çalışıyordu parmakları.. sanki dalgaların hızına yetişmesi gerekiyormuş gibi… sanki rüzgar bittiğinde geriye bir tek dağılmış kelimeler elinde kalacakmış gibi… bu anı bir daha yakalayamamaktan korkar gibi…

Yazdı…

Yazdı…

Uzunca bir zaman diliminden sonra deli gibi esen rüzgar azalmaya başladı… Deniz durulma eğiliminde…

Sonuna geldiğini anladı… Kullanılmadık kelime kalmadı. Düşünceler yerli yerinde. yavaş yavaş son cümlesini topladı… noktayı zoraki ekledi sonuna…

Vedaların hiç bir türlüsünü sevmiyordu… Cümlelerinden ayrılmakta zordu… Ama zamanı geldiğinde vedalar yapılmalıydı…

Rüzgar bitmiş dalga kalmamıştı… cümleler bitmiş yazılacak kalmamıştı…

Herşeyi bir kenara bıraktı… geride kalan sakin manzarayı seyretti. İç huzuruna, denizin hafif sessizliği ile beraber eşlik edecek bir melodi mırıldandı..

fırtınalar son bulur deli dalgalar yok olurdu… 

Öğrendi…

Noktaya gelmek zordu her dağınık düşünce için… Emek gerekti, alışmak gerekti, kabullenmek gerekti, an gerekti…

Öğrendi…

Kelimeler bir bütün olup cümle olduklarında, cümleler ise noktasına kavuşup bittiklerinde mutlu olurdu…

Öğrendi…

Vedalar acı değildi… bir anın getirdiği bir ilhamla yaşananların huzur veren sonuydu. Yaşarken de yazarken de…

Kabullenemese de… Öğrendi…