Sonsuza dek Laker!

Bu hayatta en çok ne yapmak istiyorsun? Bu soruyla ne zaman karşılaşsam verdiğim tek bir yanıt vardı. “Kobe Bryant’lı Lakers’ı Staples Center’da bir defa izlemek.” Başka da bu hayatta deli gibi tutunduğum bir şey yoktu. Basketbol benim için hep nefes kaynağıydı. Tabi ki bu hayatta en çok yapmak istediğim şey bu olmalıydı. Ama olmadı…

Ne yazık ki bazen gücümüz yetmez… üçüncü dünya ülkesinin sıradan bir vatandaşı olarak benim de zamanım ve gücüm yetemedi.. oynadığı süreçlere yetişemedim… Yirmi yıl ordaydı ve ben uzaklardan izlemekle de mutlu oldum. O benim için basketboldu ve artık hayatta en çok yapmak istediğim şey diye bir durum yok. Sadece onsuz basketbol izlemek…

Yine de beni avutan, Nike sayesinde buraya geldiğinde Haliçte gerçekleşen sokak basketbolu turnuvası sonrasında bir merhabasını almış olmak… Sahada da hiç görmedim demeyeceğim; o kadar alkış kıyamete nazlı bir turnike atmışlığı vardır kendisinin… 🙂

Bu sabah Lakers son efsanesinin iki formasını da emekli etti. Muhteşem bir seremoniyle hemde. Çocuk gibiydi olup biteni izlerken Kobe. iki forma… her iki numaranın istatistikleri nba rekorlarını zorlar derecede… 8 ve 24… Şu anda Staples Centerın en tepesinde diğer efsanelerle birlikte.. Sonuna kadar hakedilmiş bir gurur tablosu… “Hayat için bir Laker olmak” mottosunu hiç dilinden düşürmemiş bu adama bu yakışırdı elbette.

Kobe Bryant.. sen benim için basketbolun en güzel rengiydin… ’96dan bu yana. yirmi yıl boyunca seni izlemek heyecanlandırdı, üzdü, kızdırdı, mutlu etti. Black Mamba olmadan tadı olmazdı bu yılların… Söylemesi çok zor ama şimdi MambaOut! Güzelleştirdiğin basketbol dolu yıllar için sonsuz teşekkür… Seni çok seviyorum!