Süper Kahramanlar

Çizgiler ya da filmler aracılığıyla hayatımıza yerleşmiş bir kavram süper kahraman. Günlük yaşantımızın içerisinde aniden gerçekleşen, arkasında hep bir kötünün olduğu olayların başımıza gelmesini engelleyen, hayatımızı kurtaran, yüce gönüllü, insanlığı koruyan, süper güçlerle donatılmış ve bu kötülerle savaşan kişidir süper kahraman. Gerçek hayatta rastlamadım demeyin. İllaki uçmak, gözlerinden ışık çıkarmak, büyü yapmak, örümcek ağlarıyla suçluları kovalamak gerekmiyor bunun için. Yanıbaşınızdaki insana şöyle bir dönüp bakın…

Süper kahraman olmak için öyle doğaüstü güçler olmasına da gerek yok. Kendine has güçleri olması yeterli bir insanın. Mesela bir arkadaşının, kardeşinin, ailenin veya yabancı birinin yardımına koşan, onları özel hissettiren, zor anında destek olan bir insan süper kahraman değil de nedir? İnsanlık için sürekli çabalayan bilim adamları, zihnimizi kendi hayal dünyaları ile genişleten yazarlar, o hayal dünyasına arka fonda müzik üreten müzisyenler, sabah sıcacık ekmeğimi güleryüzüyle bana teslim eden Ahmet baba, hal hatır sormak için arayan arkadaşımın mutlu olmama sebep sesi… Saymakla bitmeyecek kadar çok süper kahraman var…  Kimisiyle yollarımız kesişmiş, kimisiyle hala aynı yoldayızdır kimbilir.. sadece görmek gerekir… Çünkü hepsinin ortak özelliği farkedilmemeleridir.

Halbuki süper kahramanların varlığına inanma ihtiyacı herkesin içinde biraz var. Buna rağmen onları farketmemek pek akıl işi değil. İnsanın beklentisi sadece bir kurtarıcı oluyor genelde. Fakat bu kurtarıcı uçarak gelmeyecek… Kurtarıcın sen dertlendiğinde dinleyicin, hastalığında bir çorba yapanın, söylediğin şarkıya eşlik edenin, umutların karardığında ışığı yakanın, yağmurlu yolda yürürken şemsiye tutanın, düşerken elinden yakalayanındır… daha özel nasıl bir güç olabilir ki? evet yazıyı okuyan dostum, sen de süper kahramansın!

Çocukken bir süper kahraman beklemekten ziyade süper kahraman olabilmeyi dilerdim. ama işin komik tarafı bunu küçülerek yapmak isterdim. Parmak çocuk gibi olup her yerden geçebilmeliydim. Çok güçlü olduğumdan da herşeyi taşıyabilmeliydim. Sanki dünya için yeteri kadar küçük değilim de daha daha küçülmem gerekiyordu. Küçük kahraman olup büyük işler başarmaktı derdim. Her nedense savaşçı bi yanı da yoktu bu hayalin. Mini robin hood olasım vardı sadece. Zor durumdaki insanlara zenginden para kapıp yardım edecek, bakkaldan çikolata çalıp arkadaşlarla paylaşacaktım… Tabi ki gerçekleşmeyecekti. Küçülmek şöyle dursun hayat daha da büyütüyordu insanı…

Büyümek farkındalıktı benim için biraz. İlk yüzleştiğim gerçek zaten bu dünya için küçücük bir insan olduğumdu. Bir çok büyük zorluğun altında da ezilen küçük bir insan… Fakat bu küçük insanın kendi kendini de kurtarması gerekir. Herkesten önce kendinin süper kahramanı olamıyorsan bir işe yaramazsın. Yaşadıkça, büyüdükçe zorlukları alt etmeyi başaran ama her seferinde çetrefilli başka bir tanesiyle yüzleşmek zorunda olan bir süper kahramana dönüşüyorsun… Yaşadığın her sorunun üstesinden gelebilme yetisine sahip olmak için her geçen gün daha çok çalışmak gerektiğini de öğretiyor hayat. Çünkü her sorun bir öncekinden daha zor bu hayat oyununda. Ayakta durabilmelisin ki yaşayasın. Zorluklarla karşılaştıkça çevremdeki süper kahramanlar da artıyor elbette. Onlar destek olmasalar belki atlatamayabileceğim çok zorluk vardı..

Her ne kadar filmlerde kötü kahramanları seven bir insan olsam da gerçek hayat elbette böyle değil 🙂 Bende kahramanlık yaptım kimi zaman elimden geldiğince. Başkalarının cephesinden bakmayı da öğrendim hayata. Bunun da insana çok fazla değer, öğreti, olgunluk katan bir gerçeklik olduğuna inanıyorum. Çünkü bana göre, bizleri sadece kendi hikayelerimiz büyütemez.

Geriye dönüp baktığımda cebi boş, aklı hür, hala biraz çocuk ve kıymetli dostlara sahip bir ben olmuşum. Ne mutlu… İyi ki yaşadım dediğim anılarla dolu, iyi ki tanıdım dediğim süper kahramanlarımın olduğu bir dünya düşünmekten daha mutluluk verici ne olabilir? Süper kahramanlarınızı farkediniz, farkettiriniz.. Çünkü onlar özel…

Çünkü dünya onlarsız kurtarılamaz…!