Kapalı Kutu

Gelecek olgusu bir kapalı kutu! Yürürken önünü görememek gibi. Adım attığında karşına çıkan her kutudan farklı bir yol çıkıyor gibi. Beklemediğin kimi iyi kimi kötü sürprizlerle sana bir hikaye çiziyor gibi…

Her açtığı kutudan bir hikaye üretiyor insan. Bazı hikayeler başlarmış gibi yapıp başka bir tanesine yönlendirirken bazısı dibine kadar duygu yoğunluğuna gömerek yaşatıyor kendini. Derin izlerde bırakması cabası. Acabalarla dolu, sonunun ne olacağını asla kestiremediğimiz yollarda savrulurken kafamızda; olsaydılar, olmasaydılar…

Hikayelerin yaşandığı o saniye olumsuzluklarla yoğruluyorsan bir an dönüp geçmişe bakınca hissiyatın; “ben anlaşılmıyorum.” olabiliyor. Farkedilmemiş gerçeğin; “hiç anlaşılmamalısın!” çünkü kimse seni gerçekten anlamaz. Çünkü kimse sen değil! Ancak hak verebilirler sana. Fazlası olmaz. Olumluyu yaşadığında o an geçmişe dönmeye gerek duymuyorsun ilginçtir.

Kapalı kutularımın hepsini açasım var bugünlerde. Hepsinden yeni ve iyi bir şeyler çıkarma isteği. Hepsinin beni farklı yollara savurması isteği… Herşeye yeniden başlayıp eski kutuları tecrübe diye geçtiğim yollarda bırakma isteği. Çünkü bugünlerde bana hediye edilen kapalı kutuları sevemedim. Bana biçilen gelecek dayatmasını sevmediğim insanların yönlendirmesini istemiyorum. Çözüm fizanda olsa da bulunur. Kendi kapalı kutumun içinden çıkacak alternatifleri ona ulaşacak yolları ben bulacağım. Yakındır!

Yarın var… Sonraki gün aynı… Bir sonraki gün daha… Biliyorum yeni kapalı kutum yok bir süre… Ama… Bekliyorum zamanını…

Kavuşmak dediğin şunun şurasında bir kaç adım ötesi… bir kaç zaman ötesi…