Sesini dinlemekten haz aldıklarımız vardır ya… Benim için öyle sese sahip birini kaybettik tam bir yıl önce… Hala etkisinden kurtulamamakla birlikte müziğin böyle deli dolu iyi seslerini trajik bir şekilde kaybetmiş olmanın acısı da ayrı bir üzüntü bende… sevdiğim sesleri birer birer kaybediyorum çünkü…
Biten bir hayat var ortada herşeyden önce… Biten umutları, biten geleceği… hayata daha katacak olduğu bir çok şey olduğunu düşünüp bunların onun için asla gelmeyecek olması, asla yaşamayacak olması… Daha bir sürü şey var hüznün içinde barındırdığı. En acı kısmı ise bunu kendi elinden kendisinin alması… Sadece kendisinin elinden değil elbette.. Sevenlerinin de..
Kulaklarımın pasını alan, dinlemeyi çok sevdiğim, kimi açıklamarında fikirlerine katıldığım bir adamdı Chester Bennington… Hala onsuz bir dünyadaymışım gibi gelmiyor ilginci… Fakat değişmeyen bir gerçek bir daha onun sesinden başka bir şarkı duymayacağım… Onun fikirlerinden türemiş yeni şarkı sözleri, müzikleri dinlemeyeğim.. Yeni adında hiçbirşey olmayacak onun adı geçen şarkılarda.. Herşey eskide kalacak… Ve ben eskilerle onu anıp hep böyle hüzünleneceğim… Her seveninin yaptığı gibi…
Bu dünyadan neden kaçmak istedi o an bilmiyorum. Bizi sonsuz bir özlem içine attığı için nasıl kızsam bilmiyorum… Tek bildiğimi yine onun sözlerinden iyi açıklayan yok;
Kafama esenler... 
BeğenBeğen